Het stel woonde al meer dertig jaar op de galerij.
Tot Ellen 'onder verdachte omstandigheden' dood werd aangetroffen.
En hij met zakken over zijn handen (om sporen veilig te stellen), werd afgevoerd.
Een schat van een mens, typeerde een buurman Ellen. 'Ze hield van schoonmaken.'
Altijd in de weer met een zeem.
En knap bovendien, immer de lippen rood gestift.
72 werd ze.
Of ze getrouwd waren, wist hij niet. Wel dat ze geen kinderen hadden.
En dat zij met een rollator liep.
Een paar dagen later meldde justitie dat de 78-jarige verdachte Harry van S. wordt verdacht van moord, doodslag of levensbeëindiging op verzoek.
Tijdens een regiezitting bevestigde een broer van het slachtoffer dat zijn zus levensmoe was. 'Ze riep dat ze naar haar moeder wilde.'
Maar keurde de 'oplossing' van Van S. af.
Die was: haar mond afplakken met tape en haar met een handschoen en doekjes over haar neus laten stikken.
Ellen had een bipolaire stoornis.
De verdachte voelde zich intussen nutteloos. Hij wilde op vrij voeten worden gesteld, hij wilde graag de zaken regelen die 'noodzakelijk' waren.
Gevraagd naar wat dan zoal, zei hij: 'Belastingaangifte, de woning opruimen - praktische dingen.'
Mocht niet.
Tijdens een volgende regiezitting werd duidelijk dat Harry van S. op internet had gezocht naar verstikkingsdood.
En dat bij de tweede doorzoeking van de woning een vuurwapen was gevonden.
Overduidelijk nep, maar toch.
Mogelijk heeft Van S. het er na de eerste doorzoeking neergelegd. Indien, dan moet nog worden vastgesteld waarom.
Het ding werkte trouwens op batterijen.
Overigens was de rol toen nog niet gevonden waarvan tape is gebruikt om de mond van het slachtoffer af te plakken.
Tijdens de inhoudelijke behandeling in juli 2025 bleek dat zowel Ellen als haar man zorgmijders waren.
Toch had hij volgens de officier van justitie hulp moeten zoeken.
Waarop Harry van S. iets zei over een wachtlijst met 1900 namen van mensen die ook euthanasie wilden plegen.
Zijn advocaat vond dat Van S. 'de meest schone manier bedacht. Hij handelde niet met kwade intenties, maar vanuit diepe liefde.'
Het OM eiste desondanks 8 jaar.
De rechtbank oordeelde mild: 2,5 jaar. De rechters geloofden niet dat het tegen de wil van de vrouw was. Ze had kort daarvoor al een poging tot zelfmoord gedaan.
In een dagboek had ze geschreven dat haar filmrolletje op was.
Maar de rechters vonden haar dood wel mensonwaardig.
