De 59-jarige Elise Veldboer uit Brielle werd om 13.30 uur in het Ravense Hout gevonden, aan de kant van de Parallelweg.
Ze liet net haar hond uit. Deze:
Getuigen zagen iemand weglopen; later hielden agenten in de omgeving een 20-jarige man uit Hellevoetsluis aan.
Mitchell P.
Zijn auto stond vlak bij de plaats delict. Hij had zich bij de afzetlinten gemeld als dader.
Hoewel sommige getuigen meenden schoten gehoord te hebben, bleek Veldboer te zijn doodgestoken.
De Telegraaf meldde dat ze werd gedood bij een poging haar te beroven. Uiteraard gaf de politie als commentaar dat ze alle scenario's openhoudt.
Later betrad de politie een woning aan de De Kooistee in Hellevoetsluis, een straat tussen Krab, Kreeft en Garnaal.
Mitchell P. zou daar wonen.
Een buurman van hem kon zich niet voorstellen dat 'die jongen' er iets mee te maken had.
Misschien - zo redeneerde de buurman - had de verdachte het slachtoffer alleen maar zien liggen en was hij in paniek weggerend.
Elise Veldboer werkte in Voorne aan Zee, liet burgemeester Peter Rehwinkel van Hellevoetsluis, Brielle en Voorne aan Zee weten.
Als schuldhulpverleenster.
Of zij en P. elkaar kenden bleef lang onduidelijk.
Tijdens de eerste regiezitting bleef ook onduidelijk was het motief was.
Maar misschien wist P. dat zelf niet.
Het OM moest toen nog 200.000 berichten bestuderen die tussen P. en zijn vriendin hadden uitgewisseld.
Om een beter beeld van zijn persoonlijkheid te krijgen.
200.000...
Tijdens een regiezitting in januari 2025 stelde het OM dat er aanwijzingen waren voor voorbedachte raad.
Moord, dus - en geen doodslag. Niet in een opwelling.
De advocaat van P. ontstak in woede. Volgens haar wil het OM met die beschuldiging P. alleen maar onder druk zetten in de hoop dat hij antwoord zou geven op de vraag waarom hij Elise Veldboer had doodgestoken.
Tijdens de inhoudelijke behandeling bleek dat hij helemaal geen motief had.
Dat wil zeggen: bij wijze van experiment ging hij naar buiten om iemand pijn te doen. En om te kijken of het hem zou lukken zichzelf dan op tijd tegen te houden.
Dat lukte dus niet die dag.
Een oudere vrouw groette hem vriendelijk, reden waarom hij haar met rust liet.
Gezeten op een bankje trok hij een bivakmuts over zijn hoofd, besprong Elise Veldboer van achteren en stak haar zes keer.
Vermoedelijk had ze hem niet zien aankomen.
Deskundigen meldden dat P. heel zijn leven met geweld te maken heeft gehad, ook psychisch geweld.
Verwaarlozing en verstoting.
En dat alles kwam nu tot een uitbarsting. Nadat zelfverminking niet had gewerkt en zelfmoordgedachten niet in concrete handelingen waren omgezet.
Het OM eiste 16 jaar cel voor moord. En tbs met dwangverpleging.
Het was overigens al de vierde keer dat P. er met mes en bivakmuts op uit trok.
De vraag werd niet gesteld, maar zou hij ook een man hebben gestoken?
De rechtbank veroordeelde P. tot 10 jaar en tbs. Voor moord. Dat hij een willekeurig slachtoffer koos, maakt voor de vraag voorbedachte raad ja/nee niets uit.
Geen 16 jaar dus, maar 'slechts' 10.
De rechtbank over die eis van 16 jaar: 'Door de verdachte de maatregel [tbs] pas in een zeer laat stadium te laten ondergaan, wordt het te behalen doel (...) bemoeilijkt. Dat doel is de bescherming van de maatschappij.'
