Roshin A. werd rond 11.00 uur door voorbijgangers gevonden.
Ze lag in een plas bloed en was niet meer bij bewustzijn. Reanimatie mocht niet baten.
Het slachtoffer - zo woonde in een flat in de straat, nog maar een paar maanden - was in gezelschap van haar 3-jarige dochter, die alles heeft moeten aanschouwen.
'Mamma au', zei ze tegen de agenten die als eerste ter plaatste waren.
Haar moeder was 28 keer gestoken in hoofd, hals en nek.
De politie hield op de plaats delict een verdachte aan, een man zonder vaste woon- of verblijfplaats. Althans in Nederland. Hij had in Denemarken asiel aangevraagd.
Peshang A.
Haar broer.
Later hield de politie ook twee Duitsers aan, althans mannen met de Duitse nationaliteit.
Ze waren toen 26 en 35 jaar oud.
En weer later werd nog een 26-jarige man uit Voorburg aangehouden.
Bij elkaar waren het twee broers van Roshin en twee neven. En een van die neven was tevens haar ex-echtgenoot.
Allen oorspronkelijk afkomstig uit Syrië.
Maar het was haar broer Peshang dus die de dodelijke steken toebracht.
En waarom?
Omdat ze zich niet aan zijn culturele normen had gehouden. En ook niet aan die van een andere broer, Ahmad.
Deze Ahmad appte Peshang: 'Er is geen mogelijkheid meer, ze is te ver gegaan. Ze doet alsof ze God is. Vermoorden is de oplossing.'
De politie noemde de moord een 'gerichte actie in de familiesfeer'.
Maar eerwraak lijkt een betere term.
Ze was gescheiden van haar man, wilde na haar scheiding niet met haar ouders meeverhuizen naar Den Haag en had inmiddels een nieuwe (Arabische) vriend.
En dat viel niet in goede aarde.
Onduidelijk is of de relatie niet in goede aarde viel of die nieuwe vriend niet.
Of allebei.
In ieder geval besloot de familie dat ze dood moest.
Toen ze doodgestoken werd, was ze juist aan de telefoon met haar nieuwe vriend. Daar werd Peshang nog boos over: dat ze met hem belde.
Hij stak één keer. En nog 27 keer.
De rechtbank veroordeelde alle vier conform de eisen van justitie: 25 jaar. Want alle vier even verantwoordelijk voor de dood van Roshin.
